Antwoord op het bericht van Linda Schellekens
Linda Schellekens
Lieve Jelle,
Sinds het bericht van je overlijden, komen bij mij als vanzelf veel herinneringen boven. Er zijn jaren voorbij gegaan waarin ik niet of nauwelijks aan je dacht. Maar nu…. Verdrietig vanwege het definitieve karakter van je vertrek en het besef van het nogmaals afsluiten van de jonge jaren waar mijn herinneringen met jou liggen. 22 was ik toen ik je ontmoette en de vonk.oversloeg op een feestje. Ik woonde in het Eindhovense studentenhuis ‘Oedipus complex’ waarbij we zittend rondom het ingegraven fornuis, vaak samen met Egbert, een ‘slipje’ dronken. Hierna gingen we samenwonen met 2 katten, Kobus en Kwiebus, als mede huisbewoners. In ons propvolle schuurtje stonden 6 verschillende fietsen gestald, blij dat mijn omafiets daar ook nog bij kon. Ik ben je achterna gaan reizen en heb indrukwekkende ervaringen opgedaan in Kenia/Uganda en Nepal/India. Ik heb met je heel wat bepakte bergkilometers afgelegd zoals de Mount Kenia, Tour de Mont Blanc en de GR20 in Corsica, met zoals vanzelfsprekend de nodige hoogte- en dieptepunten. Mooie herinneringen liggen ook in het prachtige Zwitserland waar we geregeld 2x per jaar samen met anderen, waaronder Friso, vertoefden. Mijn wereld heeft zich, dankzij jou, verruimd. Maar ik wist, als ik met je verder zou gaan, ik me zou gaan vestigen ergens in het verre buitenland en me aan zou moeten passen aan jouw carrière. Ik vond het toen ook moeilijk om mijn ouders vaarwel te zeggen en hen ‘alleen’ achter te laten met mijn gehandicapte zus. Dus verbrak ik onze relatie met alle consequenties van dien. Zo ben ik uit jouw leven gestapt en blijven alleen en vooral de fijne herinneringen over.
Jelle, dankjewel voor je liefde en voor alles wat we in onze 6 jaar samen gedeeld hebben.
Je ne regrette rien.
Ik wil iedereen die dichtbij Jelle staat, voor nu en de komende tijd veel sterkte wensen met het dragen van dit verlies.
Liefs, Linda