Wij verzorgden het afscheid van een mevrouw met een verstandelijke beperking. Ze werd lekker toegedekt onder haar eigen dekentje en met haar vertrouwde knuffels ingestopt. Haar naam kon ze schrijven, maar de laatste jaren niet meer. Haar broer kocht voor haar een stempel met haar geschreven naam. En stempelde daarmee op elke afscheidskaart haar naam. Haar vrienden staken bloemen om de mand onder de muziek van kinderliedjes waar zij van hield.
Wat me opnieuw raakte waren de twee families die samen afscheid namen: de huisgenoten, vrienden en begeleiders van de woonlocatie en de dagbesteding van stichting Philadelphia Zorg. En haar broers van het gezin van herkomst met de schoonzussen. Die van jongs af aan voor haar zorgden, voor haar opkwamen bij haar waakten tot letterlijk aan het einde. En dan de geruststelling, ‘we hebben haar overleefd’.
