Een kleurrijk afscheid voor een kleurrijke dame

Moeder en dochter leefden en woonden 70 jaar samen. Tot het echt niet langer meer kon en ze noodgedwongen allebei een eigen plekje kregen. Moeder in een verpleeghuis en dochter in een woonlocatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Dankzij de goede zorg lukte het hen de draai te vinden en bleven ze elkaar zien.

En nu, anderhalf jaar na elkaar overleden en weer herenigd.

Met haar verhuizing naar de woonlocatie kreeg deze dame er een familie bij. En de begeleiders en bewoners van de woning veel meer dan een cliënt of een bewoner, iemand om mee te leven en voor te zorgen. Een vriendin. Iemand die je pad kruist. Een mens om van te houden.

Haar vaste begeleidster stopte haar in de kist een laatste keer in, omringde haar met poppen en beren, waar ze niet zonder kon slapen.

En in de week voorafgaand aan de begrafenis kwamen bewoners en begeleiders langs om tekeningen te brengen en nog één keer ‘een bakkie bij haar te doen’.

Zo gewoon, mooi en warm kan het zijn.

Een uitvaart voor een mevrouw met een verstandelijke beperking

‘Vandaag begint de lange weg naar morgen’

Een mix van ‘Ik ga slapen, ik ben moe’, ‘Onze Vader’ en ‘Goede tijden, slechte tijden’. We draaiden het afgelopen week voor een afscheid van een lieve dame waar een leven lang voor gezorgd is. Heel goed gezorgd, extra goed gezorgd. Eerst door moeder, door het gezin. Door de juf met een speciale aanpak. Daarna het grootste deel van haar leven door toegewijde begeleiders van haar woonlocaties en haar plek bij de dagbesteding.
En dan begint de lange weg naar morgen.
Dankbaar en vereerd dat we een eindje mee mochten lopen op het laatste stuk van deze weg.

Liefde leidt je tot het eind…

Betrek kinderen bij een afscheid

Ik ben geraakt door een filmpje wat ik van de week kreeg toen ik bij een familie langs ging om nog even na te praten over het verlies waarbij ik ze heb mogen begeleiden.

Er waren achterkleinkinderen en die heb ik, zover zij wilde, betrokken bij alles rondom dit overlijden. Bij de opbaring thuis, maar ook bij de afscheidsdienst hadden zij een belangrijke rol. Oma had dit ook in hun leven.

Als ik dan zo’n filmpje terugzien ontroerd mij dat. Zo mooi hoe kinderen op een natuurlijke wijze omgaan met de dood en het naspelen met hun duplo. Ik heb de tekst uitgeschreven en enkele screenshots gemaakt van het filmpje.

kinderen en uitvaart

“Dit is Els, en die staat voor het podiumpje. Dit zijn alle zitjes en daar kunnen alle mensen zitten en dit is de kist (let op de wielen er onder!) met allemaal bloempjes er op.

De kist gaat de oven in hier. Die gaat er zo in geschoven worden. Eerst halen we alle bloemetjes er af, die leggen we daar neer en dan gaat die zo in de oven rijden.”

Ik zeg altijd: “De dood hoort bij het leven. Je neemt je kinderen mee op kraamvisite dus waarom zou je ze niet meenemen om bij een overleden oma te gaan kijken?”

Wees open en maak het niet moeilijker dan het is.

Lieve groet Els