Uncategorized

14 augustus 2026 hadden we een bijzondere avond. Overdag verzorgden we de moeilijkste uitvaart die ik ooit heb begeleid. En tóch ging onze afspraak die avond door.
Lekker in korte broek, Frank Schutte met een rood hoofd en een schort voor boven de barbecue. Iedereen verzorgen en het naar de zin maken: het zit zo in zijn DNA. Mijn hele club- twee tieners, twee jongvolwassenen én mijn man, tevens De Boekhouder- mocht mee. Zo waren we op deze bloedhete zomeravond compleet met onze gezinnen bij Frank in de tuin.
Sinds november 2025 draait Frank mee bij Els de Zanger Uitvaartbegeleiding. Hij deed zijn best om stagiair te zijn, maar eerlijk gezegd lukte dat niet zo goed. Daarom stelde ik hem vanaf dag één maar beter voor als mijn collega-uitvaartbegeleider in opleiding.
Augustus 2024 werd Els ziek en kon zij haar werk niet meer doen. Vanaf dat moment heb ik de onderneming voortgezet. Zelf, maar nooit alleen. Ik heb altijd ruimte gevoeld voor mooie samenwerkingen en fijne contacten met gelijkgestemde collega’s. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor en hier blijf ik altijd voor open staan, ook of juist samen met Frank.
Toch voelde ik al snel: ik wil het écht samen doen.
Met Els heb ik ervaren hoe sterk, flexibel en waardevol je samen kunt zijn. En hoewel zij er zelf knoerthard niet in geloofde, vind ik het een prachtige gedachte dat juist zij Frank op mijn pad heeft gestuurd. Om samen verder te gaan.
Frank deed dat de afgelopen tijd al op allerlei manieren: als nep-stagiair, uitvaartassistent, butler en freelancer. En vanaf 1 oktober 2026 officieel als uitvaartbegeleider naast mij, in dienst bij Els de Zanger Uitvaartbegeleiding.
Op naar alles wat komen gaat, Frank. Ik ben zo dankbaar voor jou en dat jij er bent.

Wij verzorgden het afscheid van een mevrouw met een verstandelijke beperking. Ze werd lekker toegedekt onder haar eigen dekentje en met haar vertrouwde knuffels ingestopt. Haar naam kon ze schrijven, maar de laatste jaren niet meer. Haar broer kocht voor haar een stempel met haar geschreven naam. En stempelde daarmee op elke afscheidskaart haar naam. Haar vrienden staken bloemen om de mand onder de muziek van kinderliedjes waar zij van hield.
Wat me opnieuw raakte waren de twee families die samen afscheid namen: de huisgenoten, vrienden en begeleiders van de woonlocatie en de dagbesteding van stichting Philadelphia Zorg. En haar broers van het gezin van herkomst met de schoonzussen. Die van jongs af aan voor haar zorgden, voor haar opkwamen bij haar waakten tot letterlijk aan het einde. En dan de geruststelling, ‘we hebben haar overleefd’.

Lieve Trudy, in de afgelopen maanden hadden wij het voorrecht om met jou en Willem op te trekken. Om een stukje naast jullie te lopen op het pad van ziek zijn, de hoop op beter worden, afscheid nemen en uiteindelijk de dood.
Tijdens onze eerste ontmoeting schonk jij Frank een hondenbeeldje.
En al snel bleek: jij bent geen vrouw voor een vast stramien. Bij jou moet/mag alles anders. Je koos dan ook voor een Afscheid bij leven. Zodat je zelf iedereen nog kon bedanken (met sommigen een appeltje kon schillen) en afscheid nemen. Samen maakten we een plan.
Maar eerst moest je beter worden om nog één keer naar jouw geliefde stad Parijs te gaan. Toen bleek dat jouw levenslijn niet steeg maar daalde, ben je met Stichting Ambulance Wens Nederland naar Parijs gegaan. De mensen van de Wensambu vervulden niet alleen jouw wens maar gaven jou en Willem ook een groot cadeau, namelijk een pakket vol aandacht, toewijding en liefde.
Toen je terug kwam uit Parijs was daar jouw Afscheid bij leven.
Je wil bleef onverminderd krachtig, maar je energie nam af. Daardoor kon je niet meer op je eigen afscheidsbijeenkomst zijn. Jouw wens was dat het door zou gaan, ook zonder jouw fysieke aanwezigheid. En dat hebben we gedaan, al was het voor ons ook een beetje wennen. Het werd een waardevolle middag zonder grafstemming. Waarbij jouw gasten zeiden: ‘typisch Trudy’.

Op de dag van de afscheidsbijeenkomst viel jouw hondenbeeldje bij Frank thuis van de plank en braken de pootjes af. En in de vroege morgen na de afscheidsbijeenkomst verliet jij ons definitief.

Dankjewel voor alles. Vergeten zullen we je nooit. Rust zacht, lieve Trudy.

Met heel veel dank aan de geweldige faciliteiten en flexibiliteit vanuit Cindy en haar team van WiQui Events & More te Zwijndrecht. En onze altijd positieve collega Patricia.

Wij hadden het voorrecht een week in de wereld van de ASVZ te zijn. Waar het afscheid plaatsvond van een meneer met twee families: broers en (schoon)zussen met hun gezinnen. En de vaste begeleiders, huisgenoten en maatjes van de dagbesteding/ het werk.
We komen (heel graag) bij zorgaanbieders in de gehandicaptenzorg en maken hierin diverse manieren van omgang met de dood mee.
Laatst kwamen wij een overleden bewoner overbrengen in de nacht. En moesten we heel stil zijn, want niemand mocht het merken. Als de bewoners erachter zouden komen, zouden ze zeker overstuur raken. Alert keek de begeleider tijdens de verzorging over de schouder, of er iets te horen of zien was. Vervolgens vond het afscheid plaats met enkel medewerkers. Voor de bewoners was dit te confronterend, zo werd voor hen bepaald.

Ik kan alleen maar uitleggen en aanbieden. Maar niets forceren en beweeg mee met de bestaande dynamiek en de opdrachtgever, dat is mijn plek.

Maar deze week was mijn hart zo blij om hoe het ging en kon. Bij ASVZ is één van de motto’s dat het gewone leven geleefd mag worden. En dat hebben we gemerkt. Een afscheid vormgegeven door de medewerkers met een open kist. Samen de deksel versieren en hun schat uitzwaaien aan het eind.
Verdriet, maar ook troost, op schoot, lachen en lekkers. En vooral heel veel liefde onderling tussen begeleiders, bewoners en de ‘biologische’ familie.

Als je een eigen bedrijf had met teelt van verse bieslook en kruiden en tot op hoge leeftijd graag de ritjes hiervoor reed…
Dan is het toch prachtig dat de laatste rit in dezelfde vrachtwagen plaatsvindt. Met je zoon, tevens opvolger, achter het stuur.

Goede reis!

Foto by @Barbara Haaksema-van Harten

Wij hadden het voorrecht om op te trekken met een natuurliefhebbers- familie.
De kleinkinderen werden overal bij betrokken. Ze stelden veel vragen en speelden thuis rondom de Cocoon, waarvan de rand een mooie, geschikte racebaan was!
Na de begrafenis hebben de kindjes opa’s rustplaats versierd met de bloemblaadjes van het boeket en nu is het tijd om de boomschijf neer te leggen. Middenin de rust van de natuur, waar je lekker kan spelen met houtjes en steentjes.

Lieve Els, zes weken nadat jij op reis ging voor altijd hebben we jou als collega’s herdacht. Jouw eigen lief Willem was erbij en samen was het zo goed. Ontelbaar veel mooie en leuke herinneringen, we raakten niet uitgepraat en uitgelachen.

Dankjewel voor alles. We missen je.

‘Waar jij verscheen, scheen de zon met je mee’

Met heel veel liefde, respect en de allergrootste buiging neem ik afscheid van mijn fantastische collega en mijn maatje Els de Zanger.
Dankjewel voor alles Els. In jouw voetsporen zal ik verder gaan en het bedrijf voortzetten.

Annemarie Voogt